رهروا ! راه دراز است

کوله بارت سنگین !

  

   ترسم از لحظه ای حساسی سقوطی که به صد ننگ خریدار شوی ،

                                                             و به منزل نرسی

 

رهروا  راه دراز است

راه این بادیه بس پیچ و خم و طوفانی است !

                            

                                       سفر عشق ترا توشه نیاز است

 

توشه از خوان دل انگیز بهاران بردار ،

تا به سر منزل مقصود رسی:

 

دانه ای از شبنم:

                    که نمایانگر رنگ عشق است

قطره ای از باران:

                      که نشان ز شفا فیت عشق است

برگ گل از لاله:

                     که پیام  روشن  و رویش عشق است

نغمه ای از بلبل:

                     که فغان دل  شوریده ی عشق است

دسته ای از گل سرخ:

                        که کتابی همه افسانه ی عشق است

 

همه را

همه را  در نفس باد سحرگاه بپیچ

و به کولت بگذار،

سپس آنگاه رهت را

 

                       تا به منزلگه ی موعود بپوی

 وپیامت که همه هاله ای از صلح و صفا ست

 

                        واژه ای از مهر و وفاست،

                         به رخ خسته ای هر خسته ی جنگ ،

                         به لب تشنه ای هر تشنه ی صلح ،

                                                      به دیاران ،

                                                      به جهان ،

 

                                                          زمزمه کن !

                             علی کریمی

                                       میزان 1369 خورشید- جاغوری