رسانه های جمعی مردم ما در آسترالیا

نوت: متنی را که در ذیل میخوانید مصاحبۀ است که سال گذشته با فصلنامۀ وزین طرح نو داشتم. این مصاحبه قبلا در همان فصلنامه به چاب رسید است. نشر مجدد آن عاری از بهره نخواهد بود.

 

طرح نو: مهاجرين افغاني استراليا در كل و مهاجرين هزاره به طورخاص رسانه جمعي در اختيار دارند يا خير و اگر دارند كم و كيف آن را توضيح دهيد.

رضایی: از آنجایی که مردم و جامعه ما در یک کشور دموکراتیک مثل آسترالیا سکنی گزیده اند، دست یابی و در اختیار داشتن رسانه های جمعی از ضروریات بسیار حیاتی می باشد. در جامعه و دولت دموکراتیک، رسانه های جمعی به حیث رکن چهارم نظام در کنار ارکان سه گانه مقننه، قضاییه و مجریه محسوب میشود. چنانچه در جلب مشارکت مردم، آگاهی، مشروعیت بخشیدن به نظام، عدم مشروعیت نظام و بلاخره مردمی ساختن نظام با جلب مشارکت مردم نه تنها در انتخاب نمایندگان بلکه انتقاد از ناکارآیی نظام موثرترین رکن محسوب میشود. رسانه های جمعی به عنوان تربیونی انتقال پیام، معلومات، و اطلاعات به توده ها، گفت و شنود، ارتباط میان مردم و نظام، نظارت بر کارکرد های نظام  و جهت دهی افکار عامه نقش مهمی را ایفا مینماید.

از طرف دیگر آسترالیا کشوریست که در آن تنوع و کثرت گرایی به عنوان یک اصل زندگی چندفرهنگی آن پنداشته میشود. بدین خاطر ترویج و انکشاف فرهنگ های ساکنان این سرزمین از پشتبانی های مالی و معنوی دولت برخوردار بوده و دارنده گان فرهنگ های مختلف دنیا به خاطر نگهداشت ترویج و انکشاف فرهنگ های بومی شان دست به سازمان دهی انجمن ها و مؤسسات فرهنگی اجتماعی زده اند تا باشد که از آن طریق فعالیت های رسانه ای را پایه گذاری نمایند.

با درک این واقعیت، و حقایق مسلم جامعۀ ما؛  فرهنگیان و فرهیختگان در ایالت های مختلف آسترالیا از قبیل آسترالیای جنوبی، ایالت کوینز لند و ایالت ویکتوریا از این مزایا بی بهره نمانده و دست به فعالیت های رسانه ای زده اند. در شهر ادیلید مرکز ایالت آسترالیای جنوبی مؤسسۀ فرهنگی کاروان از سال 2005 بدینسو رادیویی را راه انداخته اند تا تربیونی برای اظهار نظرهایی خبره گان جامعه و زمینه ای برای نهادینه ساختن پدیده گفتگو و نقد ونظر، باشد. برعلاوه برنامه های فرهنگی این رادیو که همیش در تلاش سوژه های فرهنگی، معضلات اجتماعی و فکری بوده، و نظر به توان و تدبیر آن را مطرح نموده است؛ اخبار و موسیقی نیز از برنامه هایی همیشگی رادیو بوده و است.  قابل ذکر است که نشریات این رادیو به زبان دری می باشد. مؤسسه مذکور در سال 2007 نظر به بعضی از نیازهایی دیگر جامعه، اقدام به فعالیت در عرصه رسانه نوشتاری نموده و  فصلنامه "سخن نو" را  نشر نمود. فصلنامه "سخن نو" با هدف ترویج فرهنگ دانش اندوزی، ایجاد تربیونی برای انعکاس اندیشه ها و آیده های فرهنگیان، زمینه ای برای نشر دید گاههای متفاوت و متنوع اهل قلم و تدبیر، پلورالیزم فکری، و بلاخره زمینه برای گفتگوها از مجرای اندیشه و منطق، به همت جمعی از دوستان همدل و هم درد و درک آغاز به کار نمود.  انتشار فصلنامه مذکور مورد استقبال گستردۀ فرهنگیان و ارگان های فرهنگی کشور گردید.

به همین منوال در سال  2002 جامعۀ هزاره های ویکتوریا نظر به احساس نیاز شدیدی آن شرایط که اکثر هموطنان ما با ویزای موقت بسر میبردند، اقدام به نشر اولین شماره جریده “آرمان” در اکتوبر 2002 و در 8 صفحه نمودند. ماهنامه آرمان در طول 6 سال گذشته راه طولانی ای را طی نموده است و اکنون از نگاه کمیت و کیفیت جایگاه خود را در اجتماع افغانهای مقیم این دیار پیدا نموده است. چنانچه این ماهنامه بصورت منظم منتشر شده و در اکثر شهرهای آسترالیا توزیع میگردد.

 

در بریزبین نیز از ماه جون  سال 2007 رادیو آوای دوست شروع به فعالیت نموده است.  رادیوی مذکور نیز با درک لزوم گسترش و حفظ زبان و ایجاد تفاهم بین جامعه و خبررسانی برای هموطنان که به زبان انگلیسی تسلط خوب ندارند، بنیانگذاری گردیده است.

در خصوص ماهیت و کیفیت این رسانه ها باید گفت که بخاطر عدم نیروهای متخصص، بودجه کافی و در ضمن کار داوطلبانه، تعریفی بسزایی ندارد. یعنی در مقایسه با رسانه های جمعی که اقشار و جوامع دیگر در این کشور در اختیار دارند، رسانه های مردم و جامعۀ ما هنوز به حد مطلوبی از بالندگی نرسیده است. یکی از دلایل دیگر کم کیفی این رسانه ها، همانا پرداختن به این کار به عنوان یک وظیفه کناره وی و اضافی برای دست اندرکاران بوده است. اکثر دست اندرکاران در این رسانه ها یا محصل اند و یا هم کار میکنند، لذا به این کار فرصت مطلوب داده نمیشود.

 با وجود آن، هرکدام این رسانه ها در جای خود بخاطر توطن هموطنان ما نقش بسیار موثر و حیاتی ایفا نموده اند. آرمان با وجود شرایط دشوار مالی و معنوی برای چندین سال همچنان به نشر ماهنامه اش به صورت منظم پرداخته است و در حقیقت به یک تربیون انعکاس آرا و افکار مردم ما در این کشور مبدل گردیده است.

رادیو کاروان در مدت سه سال فعالیت اش جایگاه نسبتاً قابل قدری نزد جامعه، خصوصاً بین فرهنگیان و قلم بدستان جامعه، پیدا نموده است.  این رادیو با اجرای برنامه های که معضلات اجتماعی را به بحث و نقد میگیرد، پدیده گفتگو و ضرب آرا را در جامعه توسعه بخشیده است.

 

طرح نو: آيارسانه های مردم ما ازآزادي برخور دارند يا محدوديتهاي را عمال ميكنند، در صورتيكه محدويت اعمال ميكنند در چي ساحه‌ها هست؟

رضایی: شاید بتوان به صراحت اذعان نمود که آسترالیا یکی از کشورهای جهان است که آزادی بیان و رسانه ها به حد مطلوب در آن مشهود بوده و توسط دولتمردان نیز احترام میگردد. رسانه های مردم ما نیز در اینجا از آزادی کافی برخوردار بوده است. در این خصوص محدودیتها از طرف مردم و جامعه بیشتر بوده تا از طرف ارگان های دولتی و قانون رسانه ها. قانون رسانه های آسترالیا یکی از دموکرات ترین قانون هاست که آزادی رسانه را ضمانتی بس بزرگی برای بقای دموکراسی و مردم سالاری میداند.

ولی جامعه و مردم ما با وجود مهاجرت فیزیکی، ذهناً و از لحاظ فکری هنوز در افغانستان و یا پاکستان و ایران بسر میبرند و این نوع بینش و برخورد با برنامه های اصلاحی رسانه های ما، در حقیقت دست و پا گیر بوده و است.

 

طرح نو: رسانه جمعي خود استراليا برخوردش با مهاجرين در كل و با مهاجرين افغاني به خاص چي گونه است، ايا تبيعيضانه برخورد مي‌كنند يا انساني؟

 

رضایی: رسانه های جمعی خود آسترالیا برخورد متفاوت با مهاجرین داشته است. برخورد رسانه ها ناشی از ایدیولوژی سیاسی است که آنها به آن معتقند. در دوران حکومت ایتلافی حزب لیبرال و نیشنال تحت قیادت جان هاوارد، رسانه های همسو با ایدیولوژی حزب لیبرال برخورد خوبی با مهاجرین نداشت. در حالیکه رسانه های دیگری همسو با ایدیولوژی حزب کارگر نقش مهاجرین را در پیشرفت اقتصادی و کثرت فرهنگی کشور مؤثر دانسته و همواره از آن تقدیر شد. رسانه های کاملاً مردمی مثل ABC  و SBS همیشه تلاش در انعکاس مسایل به شکل واقعبینانه آن داشته اند و نقطه های قوت و ضعف مهاجرین را در اسکان پذیری همواره مورد نقد و بررسی قرار داده اند.

سال گذشته موجی از گزارش های رسانه ای در مورد مهاجرین آفریقایی و عدم استقرار پذیری و توطن مدنی، آنها را به باد انتقاد گرفت و حتی دولت مصمم شده بود که دیگر از آفریقا مهاجر نپذیرد، ولی با به قدرت رسیدن حزب کارگر این گزارش ها کم رنگ شد و دولت در قبال آن راه انسانی تر را برگزید.

البته در کل گفته میتوانیم که در مجموع رسانه های جمعی با مردم ما برخورد انسانی داشته اند. سهم بارز مردم ما در پیشرفت اقتصادی ایالت ها، سهم گیری در مسایل ملی و مردمی، صلح دوستی، احترام و تفاهم با سایر ساکنان این دیار، سهم گیری فعالانه جوانان ما در عرصه های ورزش و تحصیل و غیره، از طرف رسانه های جمعی کشور مورد تقدیر قرار گرفته اند.

 

تجلیل از زن تجلیل از انسان

امسال برای اولین بار از مقام والای زن در روز جهانی زن در ادیلید تجلیل بعمل آمد. این تجلیل طی همایش فرهنگی توسط انجمن محصلین آسترالیایی افغانستانی الاصل در شهرهای ادیلید و بریزبین صورت گرفت. 

در پایین گزارشی را میخوانید که از همایش ادیلید توسط دوستم صفری تحریر گردیده است.

/* /*]]>*/ گزارشی از همایش روز جهانی زن                                                                                       اقبال حسین صفری                      به دنبال تبعیض گسترده علیه زنان در کارخانه های پشم بافی امریکا، زنان در هشتم مارچ سال 1857 میلادی به خیابان ها ریختند و خواستار بهبود وضعیت کاری و ازدیاد حقوق شان شدند. مقدمات به رسمیت شناختن روز جهانی زن از همین واقعه ی تاریخی فراهم شد. و در سال 1910 م خانم کلارا زتکین (آلمانی) رسماً پیشنهاد یک روز ویژه ی زنان جهان را اعلام داشت.[1] بالاخره سازمان ملل متحد در اواخر سال 1975م هشتم مارچ را رسماً بعنوان "روز جهانی زن" قبول کرد.[2] از روز جهانی زن همه ساله در بسیاری کشورهای جهان تجلیل می شود، تا هم از مقام والای زن احترام بعمل آید و هم فرصتی باشد برای طلب حقوق مسلم، و بررسی علمی وضعیت اجتماعی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی زنان. در این میان ضرورت مبرم و اشد گرامیداشت از این روز فرخنده در میان جامعه نوپای افغانهای استرالیای جنوبی احساس می شد. از یک طرف چهره ی واقعی ای زن افغانستانی به جامعه میزبان آنچنان که باید معرفی نشده است و از طرفی (با توجه به تفاوت فرهنگهای شرق و غرب) مشکلات عدیده یی فراروی آنها موجود است که ایجاب می کرد با روش علمی مورد ارزیابی و موشکافی قرار گرفته و راه حلی برای بیرون رفت از آن معضلات کشف شود. بر همین اساس "انجمن دانشجویان استرالیایی افغانستانی الاصل – شاخه استرالیای جنوبی"(اتسا) روز جهانی زن در روز شنبه ششم مارچ در سالن بزرگ "ام آر سی" جشن گرفت. این همآیش با شکوه با شرکت دهها تن از شخصیت های علمی و اجتماعی، شاعران، دانشجویان، دانش آموزان و کسانی که به زن منحیث انسان احترام قائل بودند برگزار شد. مجلس با هنر نمایی گروه هنری "اتسا" به کارگردانی خانم زینب حیدری آغاز گردید. هنرمندان این نمایش سه دختر بچه بودند که با نظم قابل تحسینی موسیقی آهنگ زیبای "مسافر" داوود سرخوش را به رقص جلوه دادند. قسمت جلو سالن به همت همکاری فروشگاه "افورد ایبل" و الیاس علوی تزیین ساده و مناسبی شده بود.  خانم عزیزه ظفری (از مجریان جلسه) آقای بسم الله رضایی را به نمایندگی از دانشجویان استرالیای جنوبی به جایگاه فرا خواند. آقای رضایی به حضار عرض خوش آمدید و  در ضمن معرفی "اتسا" بیان داشت که مهمترین هدف این انجمن تقویت روحیه اکادمیک و نهادینه ساختن برخورد با مسائل از طریق علمی در جامعه و تشویق و ایجاد زمینه همکاری میان دانشجویان در سراسر استرالیا و ترغیب و راهنمایی دانش آموزان برای ورود به دانشگاه هست.   متعاقب آن خانم راضیه علی – مجری دیگر برنامه - آقای حسین رضایت مسئول "انجمن متحد افغانهای استرالیای جنوبی" - را به ایراد سخن دعوت کرد. آقای رضایت صحبت مفصلی در باره ی تصادم قوانین اسلامی با قوانین سکولار استرالیا و جایگاه زن مسلمان در جامعه استرالیایی داشتند. ایشان طی مرور وضعیت رقت بار زنان در قبل از ظهور دین مقدس اسلام و بهبودی موقعیت زنها در دوران بعثت حضرت محمد (ص) و خلفای راشدین و سیر نزولی این روند بعد از خلافت حضرت علی (ع) به این نتیجه رسید که حکمروایان اسلامی به فتوحات مشغول شدند و به جایگاه زن آنچنان که حضرت رسول به امت اش آموخته بودند اهمیت داده نشد.  همان بود که سنت حاکم بر جامعه ی آن روز ترویج بیشتر از فرمایشات اسلام در مورد زن یافت. هم چنین ایشان خاطر نشان ساختند که زنان مسلمان در امور اقتصادی اش آزاد هستند و می توانند در تمام امورات اجتماعی و فرهنگی و علمی و هنری نیز سهیم شوند. بنابراین، زن مسلمانی که با اصول اسلامی مسلح باشد می تواند در جامعه ی استرالیایی در فعالیت های اجتماعی سهیم باشد. ولی اگر زن مسلمان با کوله باری از سنت و فرهنگ زن ستیز شرقی به استرالیا بیاید، زندگی برای شان مشکل و یا حتا نا ممکن خواهد بود.   سخنران میهمان دیگر خانم زهرا جاغوری بودند. خانم جاغوری گفتند:" با تقدیم یک دسته گل به خانمی و یا باه تغییر دادن لباس و بصورت امروزی در آوردن مد نمی توان حقوق زن مسلمان را کسب کرد".  ایشان شکوه زنان از ظلم اسلام را نشانه ی بی خبری آنان از مکتب اسلام دانست و برای رفع این مشکل تمام زنان را به تحصیل علم و پژوهش فرا خواندند. بویژه زنان استرالیایی – افغانی را مسئولیت بردار دین بزرگی شمردند که باید از فرصت های دست داشته ی شان برای گذاشتن تهداب مستحکم جامعه ای که جوابگوی نیاز های معنوی و فرهنگی نسل فردا باشد، استفاده نمایند. همین طور شاعران جوان «موسسه فرهنگی دردری – شاخه استرالیا» نیز نقش فعالی در این برنامه داشنتد. ک خانم ریحانه اخی و آقایان جواد خلیلی و عبدالعلی نجفی اشعاری را قرائت کردند. آنها در قالب شعر سپید از مقام زن، از درد زن و توانایی ها و استعدادهای او فریاد سر دادند. آقای زبیر صافی از شاعران خوب پشتو زبان افغانستانی مقیم استرالیای جنوبی هستند که چند قطعه شعر زیبا در ستایش زن و برای وحدت مردم کشور اش به زبان شیرین پشتو خواندند. همه ی این شاعران با استعداد مورد تشویق حضار قرار گرفتند. پیامی ویدیویی ای از خانم نیکولا کدمن – سفیر حسن نیت یونیفم استرالیا (صندوق توسعه سازمان ملل متحد برای زنان – شعبه استرالیا) نیز به پرده ی تصویر کشیده شد که مردم را به حمایت زنان و هدیه کمک برای بهبودی وضع آنها دعوت می کرد. برای بیان دیدگاه اسلام در مورد مقام و شخصیت انسانی زن تنها شعر و سخنرانی کافی نبود و از همان خاطر برای روشن ساختن موقف دین اسلام، اقبال حسین صفری مقاله ی پژوهشی ای تحت عنوان "زن از دیدگاه اسلام" قرائت کرد. بعد از مقایسه قوانین اسلامی با مقررات قراردادی سکولار مغرب زمین و جریان تاریخی و فلسفی نهضت حقوق بشر و نهضت حقوق زنان و با ارائه اسناد و شواهد متعدد استنتاج این مقاله  بر این شد که: "دین اسلام احیا کننده حقوق زن است و زن را با مرد از نظر شرافت و حیثیت انسانی و تساوی استعداد های معنوی و روحانی آنها برابر می داند ولی اسلام زن و مرد را دو نوع انسان با دو نوع ویژگی ها می داند چون دستگاه آفرینش برای هدف های مشخصی آنها را در دو مدار قرار داده است تا سعادت جامعه ی بشری تضمین گردد. لذا اسلام طبیعت را مبنای تقسیم تکالیف و حقوق و مسئولیت ها می داند و همین باعث می شود که حقوق و مسئولیت های زن و مرد مساوی ولی غیر متشابه باشد. و چون اسلام دین استوار بر اصل مساوات و عدالت است، هر گونه تبعیض و تحمیل رنج و زجر را بر زنان اکیداً نهی می کند و مجموع حقوقی را که برای زنان قائل شده مساوی است با مجموع حقوق مردان. گاه اگر در کشور های اسلامی ظلم بر جنس زن روا داشته می شود از جانب فرهنگ و سنت حاکم بر منطقه ی خاص است، نه اسلام".  خانم ها فریده رحیمی و خاتمه رضایی نیز مقالات خوبی به خوانش گرفتند که بیشتر از درد زنان افغانستانی و تحمیل رنج مرد و زن هموطن شان بر این گروه شکوه داشتند. مسلم است که همه ی برنامه بصورت یکنواخت نمی توانست ادامه پیدا کند. در وسط برنامه تنفس کوتاهی صورت گرفت که در جریان آن حاضرین از غذای سبک تهیه دیده شده تناول کردند.علاوه بر تفریح کوتاه، برای طراوت مجلس آقای علی عالمی دانشجوی رشته انجنیری سه پارچه آهنگ زیبای هزارگی در دو مقطع برنامه اجرا کردند. علی که در نوازندگی و آهنگ سرایی دست بالایی دارد سراسر با تشویق حاضرین همراهی می شد. در اختتام برنامه، به دانشجویان و دانش آموزانی که نمرات عالی گرفته بودند و یا موفق به خلاقیت های جدیدی شده بودند، با تقدیم لوایح و جوایز تقدیر صورت گرفت. قابل یادآوری است که لوایح و جوایز فوق در سه زمینه ذیل اهدا شد. 1.     دانشجویان که در دانشگاه نمرات عالی بدست آورده بودند: ·         هادی عظیمی ·         زینب حیدری ·          اقبال حسین صفری 2.     دانش آموزانی که  در مکتب (از کلاس اول تا دوازدهم) موفقیت های چشمگیر در شهر ادلید یا ایالت استرالیای جنوبی داشتند: .         مرتضی جعفری، مستوره دیکتوری، حفیظ الله دوستی زاده و نسیبه رضایی برای اخذ «تی ای ار» (درجه داخله به نهاد های تحصیلات عالی) بالاتر از 85%. (در سال 2011 معیار "اتسا" برای این جایزه 90% خواهد بود.) ·         یدالله حیدری و جواد خلیلی – از شاگردان ممتاز کلاس فارسی دوازدهم ·         فاضل حسین صفری (شاگرد برجسته زبان انگلسی منحیث زبان دوم). 3.     کسانی که کارهای هنری عالی انجام داده بودند و یا دست آورد های مهم ورزشی داشتند. · الیاس علوی ( دانشجوی هنرهای زیبا). .  شاه ولی رضایی و عارف نجفی برای دستآوردهای استثنایی در ورزش و هنر.   دانشجویان و دانش آموزان موفق این گرد همآیی بزرگ که با جنب و جوش خاص و پر از صمیمیت و صفا به همت "انجمن دانشجویان استرالیایی افغانستانی الاصل" – شاخه استرالیای جنوبی و با همکاری سازمان " یونیفم استرالیا" و حمایت مالی فروشگاه های هموطن برگزار شد. جا دارد که در اخیر توضیح مختصری از برنامه میزگرد هم داشته باشیم. در این بخش از برنامه قرار بود نخبگان جامعه به سوالات شرکت کنندگان جواب بگویند.   در همینجا از آقای امانی و بقیه دانشمندان و متفکرین معذرت خواسته می شود از اینکه وقت برای ایشان گذاشته نشد. ضمناً از آقای امانی تشکر باید کرد برای اینکه انتقادات سازنده ای برای بهبودی برنامه های بعدی داشتند. 

همایش فرهنگی بزرگداشت از روز جهانی زن

کنسرت ضیا ساحل با موفقیت اجرا شد.

 

افروختن و سوختن و جامه دریدن            پروانه زمن، شمع زمن، گل زمن آموخت

--

تو زباد نو بهاران به چمن وزیدن آموز            زشقایق و بنفشه ز سمن شگفتن آموز

-------

ضیا ساحل هنرمند حنجره طلایی، جوان و با استعداد روز یکشنبه مورخ ۱۲ اکتبر ۲۰۰۸ مهمان شهر ما بود. کنسرت ساحل دومین کنسرت هنری هنرمندان کشورمان در طول سال جاری در ادیلید بود. قبل از این کنسرت هنرمند محبوب و پرآوازه کشور داود سرخوش در این شهر برگزار شده بود.

 

 

  

 

 

 در همین رابطه گزارشی در برنامه فرهنگی اجتماعی رادیو کاروان داشتیم که به تقاضای دوستان فایل صوتی آن را برای شنیدن دوباره اینجا قرار میدهیم.

 

Get this widget

|

Track details

|

eSnips Social DNA

 

 

ادامه در وبلاگ فصلنامه سخن نو

 

محرم امسال: مجالی برای دردها

  درد دل با قلم و کاغذ

 

 محرم باز از راه فرا رسید. مثل هر سالی دیگر امسال نیز شورش و نوحه و عزا و ماتم است. اهالی شهر ادیلید در قطب جنوب زمین نیز با سایرین و رهروان قافله عزا و ماتم همراه است.

 

 

جالب به نظر میرسد که سیر و سلوک جامعه میزبان مشخصاْ در قسمت فراگیر بودن خردورزی و تعقل در کارهای اجتماعی، فرهنگی و مذهبی، به اندازه خیلی اندک هم نتوانسته در باورهای سنتی جامعه مهمان(یعنی جامعه ما) تاُثیر بگذارد. در حالیکه در طرز و روش زندگی مادی جامعه کاملاْ تاثیر گذار بوده است.

 اگر نفس و روح پدیدهُ بنام زندگی را به دو بخش بیرونی (لباس، رفتار و کردار روزمره، خوردن و آشامیدن، کار کردن، و غیره)  و درونی(اخلاق، باورهای ذهنی،تفکر و تعقل یا خردورزی، و غیره)  تقسیم کنیم، به سادگی موضوع تاثیر پذیری و تاثیر گذاری مردم و جامعه مان را در آسترالیا، میتوان تحلیل و بررسی کرد.

تجربه هایی زندگی در طول چند سال حاکی از آنست که مردم ما در عینیت خود را تا حدی بسیار زیاد با روند و روش زندگی در خانه ی جدید شان وفق داده اند. این را میتوان در شریک بودن و سهیم بودن شان در فرهنگ مصرف پرستی، در نوع لباس، در کار تولید برای مصرف و غیره امورات روزمره، به وضاحت مشاهده کرد. ولی آنچه را که ما و هموطنان ما قادر به تعامل با آن نبوده ایم "ذهنیت" است. ذهنیت جامعه هنوز همان است که یک دهه قبل بود، مصداق داعیه مذکور را میتوان به صورت آشکارا در تجلیلات و بزرگداشت ها و مجالس و محافل مختلف مذهبی و ملی، مشاهده کرد.  به عنوان نمونه برگزاری محرم امسال که نمای از برگزاری محرم در دو دهه پیش بود. اینجاست که می بینیم ذهنیت جامعه همچنان در حالت رکود باقیست و یا هم تلاش دارد که  روز به روز قافله سنت را به طرف تاریخ سوق دهد. منظور از تاریخ همانا گذشته ایست که انسان باید از آن درس و عبرت گرفت.

 برگزاری محرم در ادیلید، امسال شاهد تناقضات و نواقصی بسیار آشکارا بود. به عنوان نمونه چند تا از این نواقص در ذیل بیان میگردد:

۱- برگشت به گذشته:

یعنی برگزاری محرم پارسال تا جایی متنوع تر از سالهای قبل و خرد پسندانه تر بود. ولی به جایی اینکه مدل و سبک سال گذشته را با رفع عیوبی که داشت،  امسال دنبال کنند، و یک قدم جلوتر به سوی عقلانیت بگذارند، ده قدم به عقب رفتند و محرم را به سبک یک ده قبل برگزار کردند.

۲- تناقض در کردار و گفتار:

عملاْ در سالونی که امسال محرم برگزار شده بود، مثل هر سال دیگر جای زنانه و مردانه را از هم جدا ترتیب داده بودند. تا مبادا مردی چهرهُ زنی را ببیند و یا زنی چهرهُ مردی را، که در گفتار همین را میگویند. ولی تناقض در کردار است. چنانچه در اول نوشتار اشاره گردید، ما در عینیت بسیار خوب خود را با جامعه ی آسترالیا عیار ساخته ایم، برخورداری از وسایل فن آوری چون تلویزیون و دوربین های عکس برداری و فلم برداری دیجیتال، یکی از نمونه های توافق است. ولی آنچه در اینجا قابل تاُمل است استفاده از این وسایل در ایام محرم و آنهم به خاطر مخلوط کاری که تناقض در کردار و گفتار ایجاد میکند می باشد.  باگرفتن پرده در بین سالون زنان و مردان عملاْ از هم جدا بودند ولی در حقیقت فقط مردان بود که از زنان جدا بود در حالیکه با استفاده از تلویزیونی بسیار بزرگ و وصل آن با دوربین های فلمبرداری هر آنجه که در مجلس مردان صورت میگرفت به صورت مستقیم فلمبرداری شده و آنرا زنان میدیدند. 

 

این قوم بی سرنوشت                   مثل کوران کرده کشت    

جو و گندم و شخل                        مخلوط کاری را ببین

 

پس وقتی که شما و حرکات شما برای زنان مَحّرم است و هر آنچه را که شما می کنید آنها می بینند، چرا به آنها حق نمیدهید که هیکل های مبارک تان را با چشمان پر گناه بصورت ظاهری ببینند تا از طریق تلویزیون؟ یا شاید شما نشان میدهید که از تکنولوجی خیلی خوب برخوردار هستید؟

۳- زنان به عنوان مشاهده کننده گان و گریه کننده گان:

مثل همیشه زنان مثل کالبد ها باید در محفل شرکت میکرذند و سراپا گوش به سخنان مردان میدادند. سوال کلیدی اینجاست: 

  مگر زینب ناطق و مبلغ فلسفه ی قیام امام حسین، زن نبود؟                                       

آیا ادعا نمیکنند که قیام امام بدون ارشادات و سخنرانی های زینب نا تمام می ماند؟    

                     اگر جواب مثبت است که مسلماْ هم مثبت می باشد، پس چرا زنان در این زمان و در این مقطع بسیار حساس تاریخ هیچگونه نقشی ندارند؟ به جز گریه کردن...؟؟؟ آیا  ایراد سخنرانی در مورد فلسفه، درس ها و آموزها، و ویژگیهای قیام امام حسینی به مردان میراث مانده است و زنان از این حق تا ابد محروم اند؟

 اینها سوالاتی بود که در کویر ذهنم مرا می فشارد و چنان شد تا درد دلم را با قلم و کاغذ بگویم و اینجا در این صفحه با شما خوبان در میان گذارم.

 

  

گزارش

 

مهاجر!!!.......؟؟؟؟؟

 

مهاجر.... واقعاً از شنیدن این حرف خسته شده ام. هر بار که این حرف را می شنوم گلویم را بغض می گیرد. چون ماهیت این واژه بیانگر  تحقیر در میان افکار عامه است.  در حقیقت معنی این کلمه به شکلی در ذهن عامه تصویر می شود که اشخاص محمل این کلمه انسان های مصرفی و دسته دومی هستند، که به خاطر همین تنبلی و کم هوشی شان محتاج به خانه و کاشانه ما شده اند. این حاشیه گویی را فقط بخاطر رفع یک بغض انجام میدهم ورنه  شاید بگویید که هنوز جای پاهایت در افغانستان باقیست و حالا از مهاجر خطاب شدن سیر آمده ای ، ولی  اصل موضوع حرف دیگری است.

 

 

دیشب در یک کنسرت و بهتر است آن را نمایش فرهنگی هنری خواند،که به خاطر بزرگداشت از"هفته مهاجر" از طرف  MRCSA برگزارشده بود، شرکت کردم. این جشن بدون در نظرداشت حقایق پشت پرده، بسیار جالب و دیدنی بود. پدیدۀ چند فرهنگی را عملاً میشد به خوبی تماشا کرد و از مزایای آن بهره برد. روی یک استیج تقریباً به بیشتر از 20 زبان، هنر نمایی صورت گرفت.  تقریباًَ مردمانی از  20 کشور جهان در آن، فرهنگ و داشته های ملی فرهنگی شان را به نمایش گذاشت.  خلاصه اینکه ساز و آواز و رقص و پایکوبی فراوان بود ولی با یک کمی، ساقی و می نبود.  

 

 

در ابتدا برنامه، گروهی از ابارجینل ها[1] هنر نمایی کردند.  پیرمردی  بود که با یک تولۀ بزرگ آوازهای گوناگون را بیرون می آورد و گروهی از اطفال با دو دختر و پسر  جوان می رقصیدند. این هنرنمایی بسیار جالب و دیدنی بود.

به دنباله آن، مردمانی از کشورهای مختلف جهان به ترتیب می آمدند و بعضاً رقص و بعضی ها آواز می خواندند و بعضی ها موسیقی کشور شان را اجرا می کردند. در میان هنرنمایی هایی که توسط اطفال اجرا شد، طفلانی چینایی بسیار زیبا رقصیدند وهمهً سالن را به وجب آوردند. از افغانستان بیچاره  هم، مسعود که از اعضای گروه هنری " جاده ابریشم" است، با دو همکار هندی و............  روی صحنه آمد و دو آهنگ را اجرا کرد. 

از کشور ایران دختر خانم جوان بنام نازیلا محسنی روی صحنه آمد وآهنگ ملی و اسطوره ای اجرا کرد.

همین گونه برنامه ادامه داشت.

 

ولی نکته جالب اینکه:

از قضا یکی از مسًولین سالن برگزاری  این برنامه یکی از اشخاص شناسای من بود که ایتالوی الاصل است.  در هنگام تفریح در بین برنامه با این شخص سر خوردم و بعد از احوال پرسی، از ایشان پرسیدم چرا از ایتالیا اینجا کسی نبود؟

 بلافاصله گفت ایتالیایی ها که مهاجر نیستند و این برنامه مختص مهاجرین است.

گفتم ببخشید تعریف شما از مهاجر چیست؟

 در جواب گفت: مهاجر یعنی کسانی که اینجا شرکت کرده اند، کسانی که از وطن شان آواره شده اند و اینجا پناه آورده اند.

گفتم پس بنابر بخش دوم تعریف شما، شما هم مهاجر هستید و باید اینجا شرکت میداشتید.

گفت:  ما را دولت اینجا خواست تا اینجا بیاییم و اگر نه ما آواره نیستیم و در ضمن ما همه شهری آسترالیا هستیم.

همین که دیدم ایشان از منطق فاصله می گیرد گفتم پس من هم نباید اینجا باشم چون بنابر گفته شما، من هم شهری هستم ولی این جوابم برایم خودم بسیار ملال آور بود.

گفت: مردمانی که از آسیا و آفریقا آمده اند همه از طریق کمیسیاریای عالی سازمان ملل در امور پناهنده گان معرفی شده اند که مهاجر گفته میشود. ولی مردمانی که از اروپا آمده اند، همه به خاطر میل و علایق بوده.

خندیدم و گفتم: شاید مشکلی اصلی بحث من و تو برداشت متفاوت از تعریف مهاجر باشد. چون به نظر من مهاجرت تنها منحصر به نوع اجباری اش نیست، هر کسی که از زادگاه اصیل اش سفر کند و در کشورثانی اقامت گزیند، مهاجر گفته مشود.  بنابر این تعریف من شامل حال شما نیز هست.

گفت: شاید.. . ولی دولت آسترالیا به ما مهاجر خطاب نکرده و نمی کند.

گفتم: به هر حال. پس گناه دولت است.

 

گناه  از چشم بادامیست

 

 کلمهً آواره را که از زبان این شخص شنیدم  مرا به قسمی از اقسام فشرد و روحیه ام را داغ دار کرد.

 

آواره ، بی خانه و مهاجر.... این کلمات  هردم در ذهنم خطور می کرد.

 

برایم یک دنیا سوال خلق شد. اینکه آیا دولت هم دیدگاه اش و تعریفش از مهاجر مانند این شخص است؟ و و و......

 

و اما گذشته از این، شرکت بسیار کم رنگ جامعه ما:

 

چرا باید چنان باشد؟  نمی دانم چرا مردم ما  افتخارات فرهنگی شان را همانند  سایر اقوام ساکن در اینجا به نمایش نمی گیرد؟ 

من با یک پیش فرض دیگر در کنسرت شرکت کردم و آن اینکه"حتماً  افغانستانی ها ما امشب افتخار خواهم بخشید". زمانی که در سالن وارد مشیدم، بسیاری از هموطنان مان را دیدم که مصروف کارهای اجرایی هستند. با خود گفتم حتماً تدارکات خوبی را برای امشب دیده باشند. ولی متاسفانه قسمی که ذکر کردم، بغیر از مسعود که دو پارچه آهنگ اجرا کرد و موسیقی این آهنگ ها مخلوطی از موسیقی افغانی، هندی و اروپایی بود و در ضمن از آنها نه به عنوان افغانستانی بلکه به عنوان گروه هنری "جاده ابریشم" یاد شد. دیگر هیچ نام و نشانی از مردم ما نبود. با خود میگفتم آیا همیشه باید ما باشیم که مزدوری کنیم و دیگران آقایی؟

 از همه کشور ها با اندکترین نفوس آنها در اینجا، هنر نمایی صورت گرفت ولی شمع ما خاموش بود. به قول معروف سردمداران جامعه ما شیر خانه و روباه صحرا است البته که دور از جان اکثری ها....

 

افتخارات ملی فرهنگی ما هیچگونه کمی و کاستی از افتخارات دیگران ندارد. سرزمین ما مهد و زادگاه مردانی همچون ابوعلی سینای بلخی که آثاراش در سراسر جهان در دنیای طب هنوز از اهمیت بسیار ویژه برخوردار است، می باشد، ابرمردانی همچون مولانا و سنایی غزنوی و بیهقی و صدهای تن دیگر که همه شهرت جهانی دارند، در دامان همین سرزمین چشم به جهان گشوده اند.

 

به افتخار زحمات شایان مولانای بزرگ در راستای ترویج عشق و صلح در بین بشریت توسط اشعارش، امسال را به نام وی اختصاص داده اند.  امیدوارم سکانداران جامعه ما به این حقیقت گوش کر سر ندهند و تجلیلی از ایشان صورت بگیرد.

 

 

البته نکاتی را که در اینجا مطرح کردم فقط مواردی است  در سطح یک نظر که پذیرای نقد منطقی می باشد.

 

 

---

[1] ابارجینل ها به مردمانی اصیل و بومی  آسترالیا گفته میشود

 

 

سفر در ملبورن

خود خواهی و رهبریت جامعه؟

سه شنبه مطابق ۱۷ آپریل راهی سفر بسیار بی مقدمه سوی شهر ملبورن شدم. هدف اصلی در این سفر، دیدار و زیارت دوستان و همچنان دیدن شهر ملبورن بود. چنانچه برای بنده اولین بار بود ملبورن سفر می کردم.

ساعت ۸ شب وارد شهر بسیار زیبای ملبورن شدم، همه جا جراغان بود و از همه زیباتر ساختمانهای سر به فلک کشیده به چشم می خورد. شهر خاموش و آرام و تردد مردم نیز بسیار کم بود. لحظاتی را  در شهر سپری کردم و از دیدن مناظر زیبای ان لذت بردم.  هدف از این همه پر گویی خلق کردن تصویری از جریان سفر است ورنه هدف اصلی بحث دیگریست.

در روز دوم سفر با چندی از دوستان دیدار و ملاقات کردم. شب همان روز خانهُ یکی از دوستان مهمان بودم و از جریان های نهایت عجیب جامعۀ  نو پای مان در  ویکتوریا (ملبورن) که در جایش بسیار قبیح هست با خبر گشتم. آن شب دوستان فرهنگی زمانی که من جویای وضعیت اجتماعی مردم مان در آنجا شدم عقده گشایی نمودند. آنها از پدیدهای منطقه گرایی، قبیله پرستی ، حزب گرایی و غیره نام بردند که در آنجا در اوج اش هست. بعد از صحبت ها و بحث های طولانی بعضی از دوستان از منطق فاصله گرفتند و دلیل و استدلال شان روی عناصر گزاف و مزخرف استوار شد. خلاصه اینکه بعضی ها هنوز بعد از سه دهه بد بختی و خانه جنگی در کشور عزیز مان و بعد از مهاجرت های وسیع و گسترده در گوشه و کنار دنیا از جمله آسترالیا، هنوز با اذهان و تفکر ناشی از حزب گرایی، منطقه گرایی ، قوم پرستی، بیگانه پرستی و غیره .... به سر می برند. به قول شاعر:

هفت شهر عشق را عطار گشت          ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

 هنوز اکثر هموطنان ما بر این باورند که بقای فرهنگ ، دین و عنعنات آنها در زیر چتر مسجد و تحت ریاست ملا امکان پذیر است. هدف از این گفتار هر گز به این معنا نیست که بنده خدا نخواسته مخالف خانهُ خدا و ملا باشم بلکه بنده بر این باورم که ما باید یاد گرفت که خانهُ خدا منحصر به مسجد که به خاطر آباد کردن آن از هزارویک تخم نفاق استفاده می جویند، نیست بلکه خانهُ اصیل خدا "دل" است. باید خدا را در دل داشت. ولی متاسفانه کمتر کسی پیدا میشود که این حقیقت را درک کرده باشد. انهایی که داد از مسجد و مسجد سازی می زنند دل های شان مملو از عدوت و کدوری است و فقط در صدد تفرقه افگنی در میان جامعه است.

حقیقت اینجاست که اکثر مدیران جامعه دچار یک نوع تنش درونی می باشند. این تنش شامل  عنصر خود خواهی است که در وجود اکثر انها همگان زنده و پاینده است. اگر ویژه گی های یک رهبر، مدیر و یا یک دبیر  را مورد بحث قرار دهیم به خوبی آشکار می شود که رهبران ما هنوز از همان سطح ابتدایی خودشناسی بیرون نیامده و پیوسته دچار اشتباه اند. آنان منافع مردمی و جامعه را همیش قربانی منافع خودخواهانه و مفتضح خود می کنند و هر گز گذشت که به قول حضرت علی خصلت مردان است را یا نشنیده اند و یا گوش کر و چشم کور به آن فرا می نهند.

جایی بسا تاُسف است که در جامعهُ همچو آسترالیا ، که در رهبریت پست ها و مسایل اجتماعی و همچنان نظام دولتی مهد دموکراسی است، جامعه و مردم ما هنوز از این نعمت بی بهره باشند.

  به امید روزی که مردم ما خود ، خود را بشناسند و به این ترتیب خودسازی سبب جامعه سازی سالم گردد.

داود سرخوش مهمان رادیو کاروان

سر زمین من                    خسته خسته از جفایی         سر زمین من

           بی سرود و بی صدایی        سرزمین من

                                                                 درد مند بی دوایی           سر زمین من

 

بلی دوستان آن هنر مند با استعداد و پر درد و درک که با خواندن آهنگ "سر زمین من" درد هر افغانی و هر آوارهء دیگر را به گوش جهانیان رساند، امروز مهمان برنامهء ما در رادیو می باشد. دوستان و هموطنان که مایلند با هنرمند محبوب کشور داود جان سر خوش صحبت و سوالی داشته باشند فردا میتوانند از ساعت ۶:۳۰ تا ۷:۳۰ بعد از ظهر با شماره تیلیفون  ۸۳۰۳۵۰۰۰  و شماره موبایل [phone] با  ما تماس گرفته و با داود جان مستقیماً صحبت کنند.

با تشکر

 

نوروز را قبل از قبل خوش آمدید گوییم

امسال بازهم نوروز را دور از وطن برای بار نهم جشن خواهم گرفت.

نوروز آغاز فصل نوین برای تعهد و تجدد دوباره با خویشتن است، تصمیم نو، آرزوی نو، امید نو در سال نو با آغاز روز نو است. ولی افسوس که این چند سال سخت نوروز را بی مزه یافته ام و آن هم با علت است:

اول اینکه اینجا دیگر نوروز در حقیقت امرش روز نو نیست، چون دو فصل فرق دارد در حقیقت اول خزان برای ما نوروز است. دوم اینکه فضای نوروزی کاملاً وجود ندارد. و سوم اینکه نوروز دیگر آغاز یک بهار سبز و خرم نیست بلکه آغاز برگ ریزیست.

به هر حال نوروز امسال را نیز جشن خواهیم گرفت و این جشن ملی و تاریخی را زنده خواهیم نگهداشت.

امید که نوروز برای تان آغاز روزی نوی در فصل خزان باشد.

مسلمان بودن: ثواب یا عذاب؟؟

چرا رود آب در همان جویی که بارها رفته است؟؟؟

 

یکی از خبرهای داغ این روزها در استرالیا سخنان تفرقه برانگیز و نژاد پرستی  ملایی است بنام شیخ تاج الدین الهلالی. که برای دومین بار باعث بروز مشکلات وسیع مذهبی و انسانی ای دامین گیر مسلمانان آسترالیا شده است.

 استرالیا کشوریست پهناور با جمعیتی بیست میلیونی در نیمکره جنوبی که با سیستم دموکراتیک و چند حزبی اداره میشود. درآمد سرانه آن بدلیل صنعت و اقتصاد آزاد بالا و از نظر در صد جمعیت، مجموعه ای از شهروندان 175 کشور جهان است. اکثریت جمعیت تابع کلیسای مسیحی و دومین گروه مذهبی بودایی و سپس مسلمان و کلیمی و سایر فرق است. اصولا داشتن مذهب و پیروی از هرگونه باوری در استرالیا اختیاری و انتخاب شخصی است. بدلایل تربیت اجتماعی آزاد و طبیعت جند ملیتی شهروندان و تمرکز فرهنگ های مختلف در این قاره ، قانون گزار اجازه دخالت مذهب در سیاست را نمیدهد. البته این باعث نمیشود که از تبلیغات فرهنگی و مذهبی هیچ گروهی حقی ضایع و یا از آن جلوگیری شود. به زبان ساده حقوق فردی ، سیاسی و مذهبی فردی مثلا بودایی که تازه به تابعیت استرالیا در آمده با نخست وزیر استرالیا که عضو کلیسای انگلیس است مساوی و هیچیک برتری بر دیگری ندارند. متاسفانه از این آزادی باور های شخصی گاهی سوء استفاده هایی نیز میشود و بخصوص در این اواخر ملای سیدنی آقای هلالی بر اساس وقایع سیاسی و اجتماعی روزانه و متعارف کلماتی را بزبان میآورد که نفاق انگیز و سیاست سوء استفاده از آزادی کلامی است که در هیچ یک از کشورهای مسلمان و دول خاورمیانه وجود ندارد. کلمات مشکوک این شیخ ، نه فقط مسلمانان را ناراحت کرده و علنا گفتار و اعمال خودسرانه و قیمومیت وی بر جامعه مسلمین استرالیا را زیر سئوال میگیرند بلکه مایه نگرانی سایر باورهای متعارف استرالیا شده است.

 خطابه این شخص مذهبی در روز عید فطر  که بزبان عربی گفته است: اگر تکه گوشت برهنه ای را در محلی خارج مثلا در خیابان یا در باغچه یا در پارک عمومی بگذارید و پیشکی  بیاید و این گوشت را بخورد ، مقصر کیست؟ پیشک یا گوشت برهنه. مشکل گوشت لخم است. اگر در اطاق خودش ، در خانه خودش و در حجاب خودش باشد مشکلی بوقوع نخواهد پیوست!! البته در زیر فشار افکار عمومی ایشان بار ها از سخنان خود عذر خواهی نموده ولی مردم استرالیا آنرا کافی نمیدانند و تقاضای برکناری وی را از مفتی گری دارند.

دومین اشاره وی در یک شبکه ی تلویزیونی مصر به حمایت و ابراز و اعلام بی گناهی چند جوان مسلمان لبنانی الاصل است که 6 سال پیش به چهار دختر وحشیانه تجاوز کردند و همگی به زندانهای طولانی محکوم شده اند و ضمنن غربیان را همه دروغ گو خطاب نموده است.

این طرفداری بسیار جاهلانه یی یک مفتی در کشوری که رعایت احترام به مذاهب و فرهنگ ها واجب و حتی در مدارس تدریس میشود و برای زن و مرد فرقی را در جامعه نمیتوان یافت ، سر و صدا و ناراحتیهای فراوانی ایجاد نموده و مردم و رسانه های گروهی اعتراضات فراوانی نسبت به ابراز این کلمات نژاد پرستانه و تفرقه انگیز را در جامعه ابراز حتی خواهان سلب شهروندی و اخراج وی از استرالیا شده اند. البته اینگونه سخنان وی برای بار اول نیست و ایشان بار ها سخنانی را بزبان آورده که نه فقط درخور یک شهروند استرالیایی نیست بلکه بعنوان فرد مذهبی مسئول ، ایراد چنین کلماتی را نوعی توهین به فرهنگ و باور سایر مردم استرالیا میدانند.

در میان سایر ملت های ساکن مسلمان کیش : ما مردم افغانستان نیز مورد حمله ی عقاید عامه به خاطر مسلمان بودن خود هستیم. و ما را نیز دارای طرزی  فکری الهلالی میدانند که در جای خودش بسیار هم درد آور است. چنانچه هنوز هم از مهر و تاپه ی القاعده بودن در این کشور رنج می بریم.

تحریکات شیخ هلالی که افکار عمومی مردم استرالیا را کاملاً در مورد مسلمانان به اشتباه برده است. مسلماً عواقب بدی برای ایجاد شکاف بیشتر و ایجاد نوعی سوءظن در کردار و رفتار و منویات صلح طلبانه جامعه محترم مسلمین استرالیا خواهد داشت. همانگونه که دختر خانم مسلمانی در تلویزیون رسمی و در مخالفت با این نوع طرز فکر اعلام نمود: گفتار شیخ هلالی نماینده طرز فکر مسلمانان استرالیا نیست و زنان مسلمان از وی حمایت نمیکند. ولی سوال اینجاست که  آیا فقط اعتراض و اعتراف  یک دختر مسلمان از سخنان قبیح وی کافیست تا اعتبار همه ای مسلمانان را که با طرز فکر وی اختلاف دارند در بین مردم احیا کند؟؟ یا اینکه مدیران جامعه ی ما نیاز به یک اقدام جدی و عملی دارند تا هویت ما نزد ساکنان و رسالتمندان این خانه ی مشترک مشخص و مجزا شود؟؟  به پندار من ما نیاز به یک سلسله اقدامات جدی داریم تا بتوانیم آبرومندانه و به حیث یک انسان مستقل و با هویت زنده گی کنیم.  این وظیفه ی هر فرد مسو ل و با احساس است که تا حد  توانایی اش تلاش ورزد و از ارزش های انسانی: مذهبی: فرهنگی و اجتماعی اش دفاع کند.

بسم الله رضایی "همتا" شهر ادیلید آسترالیا مورخ ۱۸/۰۱/۲۰۰۷

آزادی بیان؟؟ در اروپا!!!

   سلام و درورد دارم خدمت دوستان!

               چندی پیش مسُله حجاب دختران و زنان مسلمان در پارلمان فدرال مطرح شد. خانم بایشاپ می خواست قطعنامهُ را در مورد منع قراردادن حجاب زنان و دختران مسلمان در مکاتب دولتی و دفاتر و دستگاههای دولتی به تثبیت رساند. خوش بختانه ایشان در این اقدام کاملاً غیر دموکراتیک اش ناکام گردید. در این راستا من هم نامهُ نوشتم به یکی از روزنامه های دولتی که واقعاً تصور  هم چون جنجال های در قبال آن نداشتم که با آن بر خلاف تصورم برخوردم. این هم متن نامه و از دوستان خواهان قضاوت هستم .

Dear Editor

 

 I am writing to you about the very fundamental issue of banning the hijab in public schools, which has been the point of argument for the last two months. It has made me think about the crucial consequences of this suggestion, which was made by Ms. Bronwyn Bishop a liberal MP.

 

 Initially, president Chiraq proposed the controversial ban in France. This lead to the division among the different religious groups in France, though they wanted cohesion and tolerance. The criticism was that conspicuous religious symbols such as the hijab are divisive, due to being easily recognised.  This suggests that obvious religious symbols, such as Muslims headscarves, Jewish skullcaps or Christian crosses, create prejudice, intolerance and discrimination among the people. In reality people use symbols for their identity, faith, survival and guidance. In fact Hijab is more than wearing a piece of cloth, it is the spiritual protection from sins and corruption. 

 

In conjunction with the French decision to outlaw the wearing of Islamic headscarves in state schools and public places, banning the hijab in a tolerant, multicultural and fair-go society as Australia would be divisive and a step towards demolishing human rights. It should be pointed out that there are many other conspicuous symbols existing in our society, which could destabilise a democratic society and creates fear such as the bikies having their own very visible violent symbols. The point is that why don’t our MP’s back a push to regulate their behaviour instead of attacking a particular religious group?

 The suggestion to ban the hijab deliberately encourages religious and cultural separation and hatred in the multicultural society of Australia, rather than acceptance and improving the relation among the different religious groups. Indeed, we need integration, harmony and understanding the principles of all the religions existing in the country.

 

All in all, there is no room for decisions that gives credit to intolerance, selfishness and separation in a modern democratic society like Australia where everyone should be equal before the law. We must join our voices to stop prejudice and discrimination and improve cohesion and harmony, and learn to tolerate the diversity of religious and cultural groups because it is the test of confidence in our own identity.

 

 

Besmellah Rezaee