میراث یک جلاد
گزارش مظاهره علیه کوچی ها در شهر ادیلید آسترالیای جنوبی
حوادث خونين و ضد انساني اخير كه توسط كوچيهاي طالب نما در بهسود، دايمرداد، كجاب و ناهور باعث كشته شدن دهها هموطن صلح دوست، بي دفاع، مظلوم و بيگناه، آواره شدن صدها تن، ويراني دهها قريه، سوختن مكاتب، مساجد و كلينيكهاي صحي در مناطق مذكور شد دل و احساس ميليونها انسان را نه تنها در افغانستان بلكه در سراسر جهان جريحه دار نمود و بار ديگر ادعاهاي حاميان دموكراسي و قانون را كه در حال حاضر در افغانستان با استفاده از وجوه و منابع عمومي مدعي برقراري صلح و امنيت هستند زير سؤال برده و نشان داد كه هنوز بسياري از هموطنان ما در نقاط مختلف كشور به خصوص مناطق هزاره جات از بديهي ترين و ابتدايي ترين حقوق خود به عنوان يك انسان محروم هستند و بعد از 8 سال ادعاي مجامع داخلي و بين المللي در اجراي پروسه مدنيت در كشور از سوي گروههاي مختلف و با حمايت جناحهايي در داخل و خارج دولت به بدترين شكل از حقوق اوليه حيات خود محروم شده و علاوه بر صدمات جبران ناپذير حتي جان خود را هم از دست مي دهند.
با توجه به موارد فوق هموطنان افغاانستاني ما در سراسر استراليا همراه با ساير هموطنان و مدافعان صلح و حقوق بشر در گوشه وكنار دنيا انزجار خود را از اينگونه حوادث كه هر ساله به بهانه هاي مختلف جان، مال، ناموس و منافع مادي و معنوي هموطنان ما را در خطر مي اندازد، نشان داده و بار ديگر بر اساس آرمانهاي صلح طلبانه خود توجه محافل دولتي و غير دولتي، گروهها، سازمانها، احزاب و تشكيلات سياسي و اجتماعي را در داخل و خارج از افغانستان و همچنين دول دوست و سازمانهاي مدافع حقوق بشر را در خارج از افغانستان به جنايات رخ داده اخير در مناطق هزاره جات جلب نموده و از مجامع داخلي و بين المللي مصرانه خواهان حل و فصل معضل موجود كه هر ساله جان دهها تن از هموطنان ما را مي گيرد مي باشند.
مظاهره که حق مشروع و مدنی هر شهروند در این دیار میباشد، بهترین راه انزجار مدنی و انسانی در تقبیح عملکردهای وحشیانه و تجاوزهای غیر مشروع می باشد.
شهر ادیلید شاهد شرکت بیشتر از 500 تن از هموطنان ما بخاطر اظهار همدردی با مصدومین و انزجار شان از ناکامی حکومت کرزی بخاطر تامین امنیت شهروندان صلح دوست و بیدفاع، بود.
مظاهره کننده گان با شعارهای "کوچی گری بیداد است - میراث استبداد است" ، کوچی جنایت میکند - کرزی حمایت میکند" ، دولت بیکاره – ملت ما بیداره" ، "حق هزاره – حق بشر است" ، و غیره مظاهره شان را از چوک مرکزی شهر بنام ویکتوریا اسکویر آغاز نمودند. مظاهره کننده گان در حین حرکت به سوی پارلمان آسترالیای جنوبی شعار سر میدادند.
در این مظاهره بعد از رسیدن به جلوی پارلمان، مردم برای لحظۀ به سردادن شعار پرداختند تا اینکه احمد امانی یکی از برگزار کننده گان در جایگاه قرار گرفته و از مردم خواست تا به صحبت های سخنرانان گوش فرا دهند. ایشان ضمن قدردانی از مردم بخاطر شرکت گستردۀ شان، حضور جامعه جهانی در کشور و سکوت ناباورانۀ شان را زیر سوال برد. سپس حسین رضایت ریّس انجمن متحد افغانهای آسترالیای جنوبی به ایراد سخن پرداخت. ایشان دولت و ملت را خطاب قرار داده فرمودند که دیگر آنروز که از کله های انسان کله منارها میساختند گذشته است، دیگر ملت بیدار و آگاه است. در ادمه همچنان افزودند که اتکا بر محوریت مردم توسط رهبران یکی از حیاتی ترین راه مبارزه با ظلم و استبداد است.
سپس بسم الله رضایی ریَس انجمن محصلین آسترالیایی افغانستانی الاصل و نماینده کادر اداری موسسۀ کاروان، به جایگاه قرار گرفته ضمن تقدیر و تشکر از مظاهره کننده گان، شرکت آنها را نشانۀ خودباوری، آگاهی و ادای دیَن دینی، مردمی و ملی شان دانست. ایشان قطعنامۀ مظاهره را خدمت حاضرین به خوانش گرفت. در قطعنامه آمده بود که:
" بعد از کنفرانس بن، برگزاری لویه جرگه، تسوید قانون اساسی و شروع به کار شورای ملی و سنا دل خوش کردیم که فصل دیگری در این وطن آغاز خواهد شد. در یک جامعه ای دموکراتیک همه در برابر قانون یکسان خواهیم بود و عدالت اجتماعی براین وطن حاکم خواهد شد. به همین دلیل داوطلبانه تفنگ ها را زمین گذاشتیم و اعلام کردیم که فصل دیگری آغاز شده و روزگاری دیگری سررسیده است. باخود گفتیم این ما بودیم که فرهنگ های باستانی و کهن بامیان و بلخ و غزنه را ساختیم و به پای آنها صد ها سال عمر و تجربه گذاشتیم و دست در عمق این خاک فرو بردیم تا پاهای بودای ایستاده را در دل این خاک محکم کنیم تا از گزند ایام و سالوسیان در امان بماند. باخود گفتیم آن روز که ما در قامت کوشانیان و غوریان و غزنویان و ... در بنای رفیع فرهنگ انسانی می پرداختیم و اینک نیز ما می توانیم بیش از دیگران برای آبادی این وطن سهم بگیریم و در یک تلاش موءمنانه شریک شویم. تفنگ را زمین گذاشتیم و قلم بدست گرفتیم و به مکتب و ادراه رفتیم. اما ناباورانه دیری نگذشت دریافتیم که نه، چیزی تغییر نکرده است، وارثان صدیق عبدالرحمن هنوز سر در رویای او دارند و دست در کار تجدید افکار و اندیشه ها و آرمان های او.
متاسفانه علیرغم دلخوشی ها و تلاش های صلح طلبانه ای ما، دولت کرزی و حامیان بین المللی او نه تنها کاری برای ما نکرد بلکه امید ما را به یاس تبدیل کرد. دولتی بوجود آمد که سرتاپای آن را فساد، رشوه و تعصبات اتنیکی، لسانی و منطقه ای لبریز کرده است. تلفات غیر نظامیان بیدفاع در جریان مبارزه با تروریزم، گسترش نفاق و ناامنی اجتماعی، بیکاری و فقرفراگیر، گسترش کشت و تولید مواد افیونی مخدر و اعتیاد روز افزون نسل جوان کشور به این مواد افیونی، حمایت حلقات مشخصی در دولت از قاچاقچیان مواد مخدر و طالبان نام نهاد کوچی در قتل عام هزاره ها و اخراج آنها از زمین ها و خانه های آبای شان، همه موضوعات ملموس اجتماعی است که دل هر انسان آزاده را بدرد آورده و آنها را نسبت به آینده و مشخصاً تواناییهای این دولت مایوس می سازد.
ما آرزو می کردیم که افغانستان خانه ای صلح برای تمام ساکنان آن سرزمین باشد. کشوری خالی از تریاک و خالی از تروریسم. ما هرگز نمی پسندیم که کشور ما مرکز جنگ و آشوب های منطقه ای و بین المللی باشد.
ما انتظار داشتیم که دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن نه تنها امنیت و آرامش را به این کشور جنگ زده بازگرداند بلکه آرزو می کردیم که کشور را بسوی صلح باثبات، بازسازی زیرساخت ها و پیشرفت و ترقی پایدار سوق دهند. مهمتر از همه ما آرزو می کردیم که دولت جدید برخاسته از تشریک مساعی کشورهای جهان در اجلاس بن، دولتی باشد که برای ایجاد یک جامعه ای مدنی که اعضای آن در برابر قانون مساوی باشد، پلان داشته و تلاش نماید.دولتی که به اتباعش حق دهد تا مساویانه و بدون هیچ گونه تبعیض حضور آزادنه و دموکراتیک درجامعه داشته و از حقوق اولیه انسانی آنها دفاع و طرفداری نماید. دولتی که فرصت های مساوی را برای آحاد اتباع کشور فراهم کرده و هرنوع تبعیض را رد نماید. دولتی که از قربانیان سال های تبعیض و حرمان دول خود سر و ظالم عذر خواسته و حقوق غصب شده آنها را استیفا نماید. اما دردمندانه نه چنین نشد بلکه دست تبهکاران و متجاوزان بیش از پیش بازگذاشته شده و کشور به سمت انارشیسم اجتماعی و اخلاقی به سرعت به پیش میتازد."
موادهای قطعنامه شامل مواردی ذیل میباشد.
1. ما مظاهره كنندگان در حالیکه صلح پایدار و امنیت سراسری را برای افغانستان آرزو می کنیم، عمیقا با کسانیکه در حملات وحشیانه ای کوچی ها در مناطق مختلف هزارجات آسیب دیده اند، اظهار همدردی می کنیم. بخصوص حملات اخیر در بهسود و دایمرداد که در نتیجه آن صد ها تن کشته و مجروح شده و صد ها خانه و مکتب و مسجد تخریب شده و هزاران نفر از خانه های خود آواره شده اند.
2. مظاهره كنندكان امروز براین نكته تأكيد دارند كه حلقاتی نا مشخص در داخل و خارج دولت از این حملات حمایت معنوی و لجستیکی می کنند.
3. ما مظاهره كنندگان از سازمان ملل متحد، دولت استرالیا، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و ساير سازمانهاي بين المللي به جد خواهانيم تا دولت افغانستان را برای حل دایمی مشکل کوچی ها و حفظ امنیت افراد ملکی و بیدفاع تحت فشار قرار دهند.
4. ما همچنان از ارگانهای مدنی، احزاب سیاسی، حلقات و گروپهای فرهنگی و اجتماعی مدافع حقوق بشر در داخل و خارج از افغانستان جدا تقاضامنديم تا ضمن محکومیت این جنایات غیر انسانی از تمام امكانات مادي و معنوي خود براي توقف اينگونه جنايات اقدام عملي نمايند.
5. ما از مقامهاي قضايي داخل كشور به خصوص استره محكمه خواهانيم تا ضمن پی گیری حقوقی و قانونی این جنایات، عاملان اين جنايات را شناسايي و به سزاي اعمال خود رسانده و به جبران خسارات وارده به ساكنان مناطق مذكور اقدام كنند.
6. ما به عنوان طرح عملي و حل دايمي معضل موجود براجرای ماده 14 قانون اساسی مبنی براسکان دائمی کوچی ها در افغانستان اصرار نموده و از دولت افغانستان خواهان اجراي ماده فوق هستيم.
7. ما مظاهره كنندگان از رهبران سیاسی هزاره خواهانيم كه تنها به وعده های کرزی در قالب احکام ریاست جمهوری اکتفا نکنند و در تصميم گيريهاي خود ضمن در نظر داشتن منافع ملي و مردمي مردم خود با تكيه بر اصل مردمسالاري با درايت بيشتر عمل كنند.
8. مظاهره كنندگان حاضر از سازمانها و ارگانهاي بين المللي در افغانستان از جمله یوناما و آیساف خواهان پاسخگويي در خصوص سكوت در مقابل حوادث اخير در مناطق هزاره جات شده و مسئوليت آنها را در پاسداشت و دفاع عملي و نظري از حقوق مردم مناطق يادشده بار ديگر به آنها يادآوري مي كنند.
9. ما بار ديگر يادآوري مي كنيم كه حق زندگی، حق اولیه هر انسان است و هر کس این حق را دارد که در صورت خطر از خود دفاع کند و چنانجه دولت افغانستان و مجامع انسانی بین المللی هموطنان ما را در برخورداری از حقوق انساني شان یاری نرسانند این حق برای آنها محفوظ خواهد بود تا از خود دفاع کرده و تمام راههای ممکن را برای سرجای نشاندن متجاوزین به کار ببرند. "
سپس خانم سکینه افضای متن قطعنامه را به زبان انگلیسی به خوانش گرفت. و در پایان احمد امانی از مردم قدردانی نمودند و حسین رضایت از حاضرین استمداد کمک برای مصدومین نمود و شرکت مردم برای کمک نیز قابل ملاحظه بود.
قابل یاد آوری است که هموطنان ما در شهرهای سیدنی، ملبورن، کانبرا، پرت و بریزبین نیز مظاهره داشتند و این مظاهرۀ سرتاسری توسط کنسول هزارهای آسترالیا و انجمن ها و موسسه های ذی صلاح در شهرهای بزرگ آسترالیا برگزار شده بود.
